Weser-Radweg Tag 2: Hann. Münden - Bad Karlshafen

Weserstein

Gisteren was de fietsvakantie weliswaar begonnen, maar toen zat ik alleen maar in treinen. Vandaag was de fietsvakantie écht begonnen. De Weser-Radweg kun je natuurlijk alleen maar beginnen door de legendarische Weserstein te bezoeken. Met een prachtig gedicht uit 1899 wordt beschreven hoe de Werra en de Fulda in Hann. Münden samenkomen. Wanneer ze elkaar kussen, ontstaat hun liefdesbaby. Zijn naam: de Wezer.

Die Fahrt

Wo Werra sich und Fulda küssen

Sie ihre Namen büssen müssen,

Und hier entsteht durch diesen Kuss

Deutsch bis zum Meer der Weser Fluss.

Wezer en Weserbergland

Dat is het gedicht waarmee de fietstocht begon. Nadat ik de Weserstein had bezocht, ging ik naar het station van Hann. Münden fietsen. Daar begint namelijk de Weser-Radweg. Ik heb nog wat glimpen opgevangen van de oude vakwerkhuizen van Hann. Münden, voordat ik de stad verliet. Het begin was grotendeels langs drukke autowegen, maar dat werd goedgemaakt door een verbluffend uitzicht op het Weserbergland. Kleine tegenvaller was toch wel dat ik na het volbrengen van de eerste pittige klim (stijging 10%) 'beloond' werd met een uitzicht dat uit bomen aan weerszijden van de weg bestond. Snel daarna kon ik op een bankje zitten, dat was wel fijn.

De lunch had ik in Oberweser genuttigd. Het bestond uit patat en bratwurst. Als je in Duitsland bent, heb je de uitgelezen kans om bratwurst of currywurst te eten en die kans greep ik aan. Ik kon in het vooruitstrevende Duitsland alleen contant betalen. Gelukkig was dat geen probleem, maar het was wel even een reminder dat ik altijd minstens 10 euro contant geld op zak moet hebben.

Verder was het uitzicht vaak samen te vatten als 'de Wezer en het Weserbergland'. En dat was prima, want daar heb ik de hele tocht van genoten. Andere letterlijke hoogtepunten waren twee zware opwaartse hellingen die op de kaart met een dikke pijl waren aangegeven, waarvan één een hellingsgraad van 25 procent had. Tijdens beide hellingen waren er voortdurend stemmen die tegen mij schreeuwden: "Niet afstappen, Jens! Niet afstappen! NIET! AF! STAP! PEN!" Zoals gebruikelijk heb ik heel goed naar mezelf geluisterd; ik stapte niet af. Ik was wel in beide gevallen buiten adem toen ik de top bereikte, maar ik stapte niet af.

Na die 25% had ik van 140 meter hoogte op een gegeven moment niet alleen uitzicht op de Wezer en het Weserbergland, maar ook op een stadje dat alleen maar Bad Karlshafen kon zijn. Het einde was in zicht! Ik fietste alleen naar rechts waar ik naar links de brug over had moeten steken. Wanneer ik terugging naar de brug, vroeg een tegenligger of dat (het pad dat mij naar de brug leidde) het fietspad naar Höxter was. En ik wist het antwoord op een vraag die over de omgeving van een voor mij volkomen vreemde locatie ging! Ik was zo trots. Om Bizzey te citeren: "Het antwoord op de vraag is 'ja'".

Al snel kwam ik in het hotel in Bad Karlshafen aan. Ik werd naar mijn eigen (!) tweepersoonskamer (!!) geleid, waarna ik snel de spullen pakte en een duik nam in de Weser-Therme. Wat was het heerlijk om na een fietstocht te zwemmen. Bij terugkomst maakte ik me op voor het diner. Franse kaas-uiensoep als voorgerecht, kersenschnitzel als hoofdgerecht en chocoladecrème met vanillesaus toe.

Wikipedia-Lektion: Bad Karlshafen

Haven van Bad Karlshafen

Karel van Hessen-Kassel (Duits: Karl von Hessen-Kassel was van 1670 tot zijn overlijden in 1730 landgraaf van Hessen-Kassel (je verwacht het niet). Hij bouwde een stad waarin Franse hugenoten opgevangen konden worden. Om je geschiedenis indien nodig een beetje op te krikken: hugenoten waren protestantse vluchtelingen die door het katholieke regime anders zouden worden vervolgd voor ketterij. Karel van Hessen-Kassel wilde een kanaalverbinding maken met Kassel, die in het huidige Bad Karlshafen uitmondt in een haven. Dat lukte niet onder zijn bewind, maar architect Paul du Ry heeft in 1771 de stad ingericht in barokarchitectuur en voegde er een haven aan toe. De kersverse havenstad werd vernoemd naar de voormalige landgraaf: Karlshafen.

Sinds 1977 is de naam veranderd in Bad Karlshafen. De titel Bad mag alleen gegeven worden aan plaatsen met een kuuroord. In Bad Karlshafen is dat de Weser-Therme, zoals je in Nijmegen het Sanadoom hebt. Nijmegen zou in Duitsland dus waarschijnlijk Bad Nimwegen hebben geheten. Overigens heb je in Nederland wel Bad Nieuweschans, een plaats in Groningen met ook een kuuroord.

De tocht van Hann. Münden naar Bad Karlshafen was een tocht van de meest zuidelijke plaats van Nedersaksen naar de meest noordelijke plaats van de deelstaat Hessen. Bad Karlshafen heeft 3.600 inwoners. 2.400 daarvan wonen in het gelijknamige stadsdeel en 1.200 in het stadsdeel Helmarshausen. Dat was een veel oudere stad dan Karlshafen, maar werd in 1972 bij het huidige Bad Karlshafen gevoegd.

Bad Karlshafen ligt niet alleen aan de Wezer, maar ook aan de Diemel. Tevens vormt Bad Karlshafen (Hessen) samen met Beverungen (Noordrijn-Westfalen) en het natuurgebied Solling (Nedersaksen) een Dreiländereck.

Morgen

Morgen ga ik een wat kleinere tocht van 40 kilometer afleggen. Eindstation is Holzminden. Tussendoor zal ik de stadjes Beverungen en Höxter aandoen. Voor nu wens ik jullie een goede nacht toe en tot morgen!