Weser-Radweg Tag 12: naar huis

Vanochtend om 7 uur ging de wekker. Misschien een uur eerder dan nodig, maar ik wilde goed de tijd nemen om dingen te doen. Douchen, tas inpakken, ontbijten, sleutel inleveren, even naar de Wezer gaan voor een selfie en ten slotte naar de trein van 10:44 uur. Toen begon een reis van vijf uur waarin ik terugdacht aan de mooie momenten, de mooie omgevingen en ook de toch wat zwaardere rit van 90 km met meer dan 30 graden. Ik nam afscheid van Bremen, de Wezer en vervolgens van Duitsland. En toen ik afscheid had genomen, was ik thuis! En nu ben ik thuis mijn laatste blog aan het tikken over de Weser-Radweg.

Die Fahrt

Nog één keer de Wezer

Ik was al ruim op tijd voor de ICE, maar de Duitse hogesnelheidslijn had ook nog eens tien minuten vertraging. Ik moest ruim een half uur wachten, maar gelukkig was het vanochtend in Bremen lang niet zo benauwd als gisteravond in Bremerhaven. Om 10:50 kwam de trein aan, om vervolgens vijf minuten later te vertrekken. En toen de trein ging rijden, besefte ik dat het afgelopen was. Ik ging nog één keer de Wezer fotograferen en toen ging ik in één keer naar Osnabrück, waar ik mijn eerste overstap van vandaag had. Daar pakte ik de Intercity Berlijn. Ik ging uiteraard niet in de richting van Berlijn, maar in de richting van Amsterdam. Nederland. En dan komt thuis toch wel héél dichtbij. Mijn laatste link met de Weser-Radweg vond plaats tussen Osnabrück en Rheine, waar de trein het Mittellandkanal overstak. Die naam kennen we nog van Minden, waar het kanaal op zijn beurt via een brug de Wezer oversteekt. In Bad Bentheim was het weer tien minuten wachten op de locomotief en daarna ging ik naar Nederland.

Ik had al meegekregen dat de temperaturen in Nederland ook extreem hoog waren (soms nog hoger dan waar ik was) en dat ervoer ik ook toen ik mijn eerste stap aan mijn thuisland zette. De stations waren broeierig warm, maar gelukkig hadden ze in de treinen goede aircovoorzieningen. Via Deventer en Zwolle ging ik naar Gouda. En rond de klok van 4 uur was ik dan thuis. En begint dus het leven na de Weser-Radweg.

Dat leven begint met terugkijken. Met familie en vrienden wanneer ik ze weer zie en ook hier. Hoe ik de eerste dagen had genoten van het Weserbergland. Hoe ik een helling van 25% op fietste zonder af te stappen. Het vakmanstadje Hann. Münden, de badplaats Bad Karlshafen met een prachtige haven voor het raadhuis, de rattenvangerstad Hamelen, het slechte weer in Nienburg en natuurlijk Bremen. Maar ook hoe ik de laatste rit totaal verkeerd ingeschat bleek te hebben toen ik 90 kilometer in plaats van 80 kilometer heb gefietst. De gemene deler: de Wezer. Onder verschillende landschappen lag de rivier er prachtig bij. En hij zorgde ervoor dat ik wist wanneer ik de verkeerde kant op reed. Dat was namelijk vaak zo als ik helemaal van de Wezer af ging fietsen. Ik zag de Wezer ontstaan, ik zag de Wezer na het bereiken van Bremen verbreden en ik heb ook wel de Wezer in de Waddenzee voort zien vloeien in Bremerhaven.

Maar ik kijk ook terug op de geweldige reacties die ik heb gehad! Door jullie had ik elke avond zin om een blog te schrijven en had ik me geen moment verveeld. Dat laatste is zeer belangrijk als ik anderhalve week alleen reis. Daarvoor wil ik jullie ontzettend bedanken en hopelijk tot de volgende keer!